Het komt allemaal goed

Als je eenmaal moeder bent geworden komt er een hoop op je af. Alles is nieuw, ook als je eerder al ervaring hebt opgedaan met kinderen. Nu gaat het om je eigen kind, en dat is anders. Veel moeders (en vaders ook) zijn de eerste tijd onzeker; doen ze het allemaal wel goed? Want wie wil er nu niet het beste voor je kind? Eigenlijk zou je de perfecte mama willen zijn, ook als je weet dat perfectie niet bestaat, omdat je kind dat verdiend

Gelukkig word je de eerste week op weg geholpen door de kraamzorg. Fijn dat dat beroep in ons land nog bestaat, in veel landen moeten nieuwbakken ouders het maar zelf oplossen. Al dan niet met hulp van familie en vrienden. Na die eerste kraamweek weet je in ieder geval hoe je je kindje moet laten drinken, wat je kan doen bij darmkrampjes, is je kindje al een keer in bad geweest en misschien ook al samen onder de douche. Maar dan, dan begint eigenlijk pas het echte werk.

Langzaam maar zeker wordt je kindje steeds ouder en groter. Na ieder sprongetje leert je kind weer iets nieuws. Kleine stapjes zoals het ontdekken van de handjes, of grote stappen zoals het zichzelf optrekken aan de box en gaan staan. Alles zodra het kindje er klaar voor is, in zijn / haar eigen tempo. En dat maakt het soms wel ingewikkeld. Als je moeder bent geworden ga je toch bewust of onbewust je kindje vergelijken met die van een ander. Bijvoorbeeld met dat neefje dat drie weken ouder is of het nichtje dat een maandje jonger is. Dat neefje lijkt nauwelijks last te hebben van de sprongetjes, huilt nooit als je hem ziet en gaat er met een half jaar al in sneltrein vaart vandoor als hij op de grond ligt. Terwijl je eigen kind net leert hoe ze zich moet omrollen.

Bam, daar is die onzekerheid weer! In ieder geval wel bij mij. Doe ik het wel goed? Moet ik mijn kind niet vaker op de grond leggen en er zelf naast gaan liggen. Ze wil graag zitten, maar is dat wel goed voor haar rug als ze nog niet kan rollen? Heeft de fysiotherapeut waar je toch al komt vanwege een afgeplat hoofdje niet nog een paar tips? Of als je hoort dat baby’s altijd zo vrolijk wakker worden, terwijl je zelf iedere ochtend, zonder uitzondering, met een chagrijnig kind zit totdat het gedronken heeft. Nog meer vraagtekens en twijfels die ontstaan. Ook als je je kind vergelijkt met dat andere nichtje, dat nog maar twee tandjes heeft terwijl je eigen dochter wacht op de tweede set kiezen. Of als je kind sneller dan gemiddeld begint met lopen. Doe ik dan misschien toch nog iets goed?

Nu ik moeder ben van een dochter en een zoon vergelijk ik ze ook onderling met elkaar. Dan vraag ik me af of alle jongens zo heerlijk rustig zijn en nauwelijks last hebben van sprongetjes. Iedere dag goed gehumeurd wakker worden. Dat dat bij nader inzien toch geen fabeltje blijkt te zijn, wat ik eerder altijd dacht als ik dat van andere moeders hoorde. Of als de fysiotherapeut waarschuwt dat vanwege een slappe spierspanning hij later zal zijn met de stappen in de ontwikkeling, maar dan toch met vier maanden een keer omrolt. Terwijl zijn zus veel ouder was. Zo zie je maar, dat veel afhankelijk is van persoonlijkheid en ontwikkeling. Natuurlijk weet je dat wel, en heb je het wel vaker gehoord of gelezen. Maar toch, die bevestiging dat het allemaal wel goed komt is altijd fijn. En ja, als mijn zoon met zeven maanden nog geen brood met een vorkje naar binnen werkt haal ik mijn schouders op. Het komt allemaal wel goed, als hij er klaar voor is. Tot die tijd mag hij lekker genieten en gewoon zichzelf zijn. De wereld van moeten komt snel genoeg.
Auteur: Linda
Foto's: Linda
Verschijningsdatum: maandag 30 juni 2014