Etuh

Behoorlijk wanhopig zat ik op de bank. In mijn armen mijn 6 weken oude dochter. Kraamverzorgster was weg, vriendlief weer aan het werk en mijn moeder weer naar huis. Het kwam nu op mij aan. En ik wist het niet. Mijn dochter huilde bijna de hele dag, ze was alleen stil als ik haar vasthield. Ik was ondertussen erg handig in alles met één hand doen. Eten, vooral soep, was wel wat lastig. Ik bleef wassen in die tijd. Er was niets geks aan mijn dochter te merken. Wel poepte ze weinig. Verder leek ze gezond. Waarom huilde ze dan de hele dag? Ik snapte er niets van. ’s Nachts sliep ze gelukkig wel goed.

Eindelijk, na zes weken, mochten we naar het consultatiebureau. Daar het hele verhaal uit de doeken gedaan. De arts vroeg, wat we haar te eten gaven. Dat bleek dus veel te weinig! Ze moest bijna het dubbele(!) eten van wat ze nu at. Ook poepte ze veel te weinig en moest ze andere voeding krijgen, Omneo, van Nutricia. Ik begon te begrijpen dat het eten van een kindje een hele toestand is, of kan zijn. Ik heb me lang een slechte moeder gevoeld (wie geeft haar kind nou te weinig eten?) en hield angstvallig in de gaten of Sarah wel genoeg at.

Na een aantal weken Omneo (gezellig afgewisseld met Infacol tegen de darmkrampjes), ging het veel beter met Sarah. Ze was een gezellige baby, slapen ging vooral ’s nachts erg goed, eten deed ze prima. Hè, hè, dat hadden we ook weer overleefd. Na een tijdje brak maand 4 aan: hapjestijd!!!

Ik had erg uitgekeken naar de dag dat Sarah haar eerste vaste voedsel mocht eten. Na goed overleg met het consultatiebureau en veel lezen op internet, besloot ik te starten met groente. Dat scheen beter te zijn. Ik, als leek op baby-voedsel-gebied, nam het advies ter harte. Ik vond het een beetje eng om zelf te gaan koken, dus kocht ik potjes. Natuurlijk van Olvarit, alleen het beste voor mijn kindje (nu lachen we daar om)! We begonnen met worteltjes. Sarah in het wipstoeltje, ik klaar met bordje en lepeltje. Vriendlief in de aanslag met filmcamera. Sarah keek nieuwsgierig in het rond, zij leek er ook wel zin in te hebben. Ik schepte wat wortel van het bordje en hield het voor Sarah’s mondje. Dat mondje bleef natuurlijk dicht. Een beetje duwen tegen de lipjes met het lepeltje hielp wel, en ja: het eerste hapje was binnen! Sarah keek zeer verbaasd. Ze proefde, liet het voedsel rondgaan in haar mondje. En slikte het netjes door. Wat waren we trots! Ze at wel een stuk of tien hapjes. Dit ging lekker!
Zo knoeiden we wat af in de maanden die volgden. Alles werd geprobeerd, groente en fruit en altijd uit een potje, Sarah leek alles wel best te vinden. Een makkelijke eter, dat beviel ons wel! Op een gegeven moment mochten er ook aardappeltjes bij, en zelfs vlees. Toen bedacht ik me, dat zelf koken toch ook wel leuk zou zijn. Maar hoe en wat, dat vond ik erg moeilijk. Ik kocht het boek ‘Opperdepop’ van Albert Heijn. Leuk boek! Ook schaften we de stomer/blender van Philips/Avent aan. Bakjes gekocht voor in de vriezer en hop; aan de slag. Na een uurtje had ik een heel aanrecht vol bakjes met zelfbereid voedsel staan. Dat voelde goed, zelf koken voor mijn kindje. En, nog belangrijker, Sarah smulde er van.

Het poepen van Sarah werd alleen nog niet veel beter. Dus moesten we doorgaan met de Omneo (ping, kassa!) Gelukkig leek ze er niet te veel last van te hebben. Ze was een vrolijke baby en genoot van eten. Dit was af en toe bij vriendinnen met kleintjes wel anders. Eten was één van de meest besproken onderwerpen onder de jonge mama’s waar ik mee omging. Aten ze wel genoeg, aten ze wel groenten, wat vonden ze van fruit? Hoe doen jullie dat? Jeetje, eet de jouwe dat al? Hoe doen jullie dat? En dan nog de goedbedoelde adviezen van het consultatiebureau, waar we af en toe ook niet vrolijk van werden. Toch bleven de kindjes groeien, dus we moesten het iets goed doen. Waar de andere mama’s ook veel over spraken, was borstvoeding en de ellende of prachtigheid daaromtrent. Helaas kon ik daar niet over meepraten. Door omstandigheden mocht ik Sarah geen borstvoeding geven. Maar over borstvoeding kun je ook vele blogs volschrijven heb ik gemerkt. Zo’n kleintje, drinkend aan je borst leek me geweldig, maar als ik de verhalen van mijn vriendinnen af en toe hoorde, was ik toch niet echt jaloers.

Ondertussen was Sarah al best een grote meid en hoefde ze steeds minder melk en mocht ze steeds meer andere dingen eten. Tussendoortjes, ook een leuk hoofdstuk. Er gingen soepstengeltjes in en rijstwafeltjes. Sarah bleek niet zo’n enorme fan van dit soort dingen, ook Liga’s en dat soort koeken vielen bij haar niet in goede aarde. Ik heb lang gezocht naar het juiste tussendoortje voor Sarah. Nu eet ze graag rozijntjes en maïs/wortel chipjes van Organix. Ook de koekjes die zij hebben, lust ze graag. Echt een goed merk, alles biologisch. Beetje duur, maar wel goed. Dat is ook zo’n punt, wat is nou goed? Moet je voor je kindje echt alles bij de natuurvoedingswinkel kopen? In het begin deed ik daar best moeilijk over, nu probeer ik nog steeds veel biologisch te kopen, maar ben daar wel makkelijker in geworden.

Met veertien maanden kwam het volgende bezoek aan het consultatiebureau. Veel tips voor Sarah’s voeding. Ze dronk nog veel te veel melk, dat mocht maar 300 ml per dag zijn. Dat zijn tien schepjes melk. Verder moest ze helemaal met ons mee eten. Opvolgmelk hoefde ook niet meer, gewoon melk uit een pak geven. Verder geen kinderkwark, maar gewone yoghurt, geen Roosvicee maar water of thee. Poeh, mijn hoofd tolde toen ik weer buiten stond. O ja, uit flesjes drinken mocht ook niet meer, liefst uit een bekertje of als het echt niet anders kan uit een tuitbeker. Hallo! Alles aan mijn vriend verteld toen hij thuis kwam. Ik was al van alles aan het bedenken, had de flesjes bij wijze van spreken al weggegooid. Mijn vriend bracht de rust weer terug. Laten we nou hier en daar, stapje voor stapje, wat wijzigingen doorvoeren. Dat deden we. Sarah eet met de pot mee, wat inhoudt dat er meer rond haar stoel belandt dan in haar mond. Maar goed, het begin is er. Ze zit vrolijk gebakken aardappeltjes te eten, ze neemt hapjes van de pizza, eet een beetje Chinees. Maar ook gewoon rijst, stukjes kip, alles gaat er in. Constant ben ik bang dat ze te weinig eet en af en toe giet ik er stiekem nog een flesje in.

Nu, met 15 maanden oud, gaat het eigenlijk heel goed. Ze drinkt nog wel 2 flessen, eentje als ze wakker wordt en eentje voor ze gaat slapen. Ze groeit goed en is vrolijk, dus het zal wel goed gaan. Ik heb me er maar bij neergelegd dat eten (Sarah kan inmiddels ook zelf om ETUH!!! roepen) altijd een hoofdrol binnen het gezin zal hebben. Ik probeer me er niet te druk om te maken, al is dat af en toe erg moeilijk. Heerlijk blijft het, om het er met mede-moeders over te hebben. Het is bij iedereen een hele toestand, en dat doet goed, hoe gek dat ook klinkt. Oh, enne, Sarah poept inmiddels geweldig! Geen idee hoe dat komt, maar de Omneo is allang niet meer nodig. Het was ineens over. Kinderen, het blijven wonderlijke "apparaten"! Eet smakelijk!

Auteur: Masja
Foto's: Masja
Verschijningsdatum: donderdag 24 juli 2014