Vakantie

Net nadat onze dochter Sarah geboren was, zagen wij onszelf alleen nog maar bivakkeren op de bank. Nooit meer zouden we ons veilige huis verlaten, ons huis met luiers, spuugdoekjes, flessenwarmers, bedjes, kruikjes, kleertjes, de wasmachine en allerlei eten binnen handbereik. Sarah is geboren in april. De hele zomer daarna, kriebelde er bij ons niets. Heerlijk vonden we het thuis. Genieten van ons nieuwbakken gezinnetje. Ik was ook even aan het afstuderen, maar dat terzijde. In de herfst kwamen er zeer voorzichtige kriebeltjes. De studie was klaar, de baby had geen krampjes meer. Zouden we misschien? Een paar daagjes? Gewoon in Nederland? Alleen het er over denken maakten ons al zenuwachtig. Reizen met de baby? Als we met de auto naar Albert Heijn gaan is dit al een hele onderneming. Ergens anders verblijven? Een ander bedje, een andere box, misschien geen winkels open tot 22.00 uur, misschien geen magnetron, misschien... Toch haalden we boekjes bij het reisbureau. En we boekten. Landal. Veluwe. Pfff. Nu nog gaan.

Ik had er slapeloze nachten van. Wat moest ik in vredesnaam allemaal meenemen? Een dagje naar oma vroeg al vele uren van voorbereiding. Laat staan 5(!) dagen naar de Veluwe(!). Al weken van tevoren was ik bezig met lijstjes. Zocht ik op internet naar lijstjes (Google: vakantie-baby-5 maanden en je krijgt van alles). De hele drogist kocht ik leeg. Gelukkig herinnerde vriendlief mij er aan, dat er daar ook winkels, dokters en apotheken waren. En, we hadden een huisje mèt magnetron, mèt box, mèt kinderstoel en mèt babybedje. Nee, we waren niet over één nacht ijs gegaan met het boeken.

Daar gingen we. Baby Sarah in de maxi-cosi, de hele kofferbak vol babyspullen. Voor ons was slechts plek voor één set kleren, alles zat verder volgestopt met babyspul. Wij voorin en rijden. Sarah ging braaf slapen, dat scheelde al heel wat. Het huisje bleek schattig, babybad, -bed, & -box kwamen ook nadat we daarover hadden gebeld naar de receptie. Hè, hè, we waren op vakantie. Toen Sarah ’s avonds ook nog zonder moeite in haar gehuurde bedje ging slapen waren wij intens tevreden. En we voelden ons mega-stoer! Wij waren toch maar mooi vakantie aan het vieren met een 5 maanden oude baby! De vakantie verliep voorspoedig, de gehele reisapotheek kon ongebruikt weer mee naar huis.

Wij waren toe aan grootser en meeslepender: Duitsland! Sarah was alweer wat ouder, dus nu konden we wel vierenhalf uur reizen in plaats van twee. Weer de hele inpakriedel, weer vriendlief die me hielp relativeren. Misschien hadden we nu ietsje minder bij ons, maar het was nog steeds veel. Alles ging goed, onderweg een lekker flesje gemaakt, pomtiedom, wij waren goed in op vakantie gaan. Tot die avond. Het was weer flesjestijd. Vriendlief was met Sarah bezig, en ik slaakte een ijselijke kreet. ‘Nee!!!!! Ik ben Sarah’s melkpoeder vergeten! Ik heb het wel voor onderweg in de doseerbekertjes gedaan, maar de bus voor deze week ben ik vergeten!’ Ik wilde acuut terug. Maar ja, Sarah moest ook melk drinken. En wel nu. Ze huilde al een beetje. Een paniekerige mama maakte het er overigens niet beter op. Het was ook nog eens zondagavond. En we zaten op het Duitse platteland. PANIEK!! Aangebeld bij de dame van wie het huisje was. Nee, zij had geen melk. Verwees ons door naar een tankstation. Wij erheen. Poedermelk zouden ze daar niet hebben, maar ik was inmiddels al blij met iets dat iets weg zou hebben van melk.

Achterin de auto begon Sarah rare geluiden te maken. Ze hoestte wat, proestte wat. Maar bleef vrolijk lachen. Dat ging zo even door, terwijl wij koortsachtig zochten naar het tankstation. Tot er een vreemd geluid klonk vanaf de achterbank. Sarah gaf over, met golven kwam het er uit. Alles onder. En het stopte niet. Ik was al niet bepaald Zen meer, maar toen was ik in alle staten. Sarah krijsen, ik over mijn toeren. Fijn, op vakantie met een baby. Een lang verhaal kort: Sarah had het lipje van een pakje papieren zakdoekjes in haar keel. Vriend heeft dit weten te pakken. Tankstation had lang houdbare melk. Sarah lustte dit. Vakantie werd toch nog leuk. Alleen stonk de auto een uur in de wind.

Goed. Wij waren nu Ervaren Vakantiegangers. Wij waren klaar voor de volgende stap. Twee weken. Oostenrijk. Mama kreeg het ernstig benauwd bij het boeken, maar zette toch door. Ze wilde zo graag! Nu kwam het serieuze voorbereiden. Oostenrijk was toch best ver en anders en dergelijke. Veel potjes moesten mee. Veel luiers, veel billendoekjes, veel rozijntjes, veel Koekemannetjes. En heel veel kleertjes. En melk. Laten we de melk niet vergeten. En de pap, en de flesjes en de flessenreinigingsborstel. Beddengoed, bedje, kinderstoel. Je begrijpt, wij hebben in die twee weken niet vaak onze eigen kleding verwisseld.

Ons leek het handig ’s nachts te gaan rijden. Kon Sarah lekker slapen. We zouden even gaan slapen, om half twee de wekker zetten en dan om twee uur wegrijden. Zo gezegd, zo gedaan. Alles was ingepakt, wij waren klaar. Sarah in de auto gezet en weg. Tien over half drie. Goed gedaan. Sarah keek vrolijk in het rond. Gingen we nou doen? Slapen was ze nog niet van plan. Maar, ze was stil en keek nieuwsgierig in het rond. Mooi!

Gouda. Sarah huilde. Kilometers afgelegd: 30. Kilometers nog te gaan: 820. Ze stak haar armpjes naar me uit vanuit haar stoeltje. En krijste: doeat. Dat betekent: eruit! Ik ben bij haar gaan zitten op de achterbank. Doeat mocht ze niet. Wel rozijntjes. En een flesje. Wilde ze niet, hielp niks. Ze wilde alleen maar doeat. Toch maar gedaan. Even doeat. Even bij mama. Tijdens het rijden. Ja ja, heel slecht. Erg gevaarlijk. Nooit meer doen. Ze viel in slaap. Ik zat heel erg ongemakkelijk. Bij de Duitse grens sliepen zowel mijn been als mijn arm. We zouden even stoppen en Sarah weer in haar stoeltje zetten. Dat lukte wel, alleen was Sarah het er niet mee eens. Huilen, blèren. En toen moesten we nog een uur of 6.

Ik haalde de trukendoos tevoorschijn; thuis had ik allemaal kleine cadeautjes gekocht. Ik gaf er haar een. Oh, maar dat beviel wel. ‘Mooi!’ Sarah straalde. Ze scheurde de verpakking open en was verrukt over het cadeau: een roze plastic blokfluit. En ze kon er meteen op fluiten. Mmm, misschien had ik dit cadeau beter tot het laatst kunnen bewaren… Uiteindelijk, na een heleboel afleidingstrucs van mama, kwamen we aan in Oostenrijk.

Sarah was helemaal hyper. Ze was al wakker vanaf half 3 ’s nachts en het was nu dezelfde tijd, maar dan in de middag. Slapen wilde ze niet. Papa is maar met haar op het grote bed gaan liggen. Daar stuiterde ze nog een uur door. Op bed, van bed af, op bed, van bed af. Eindelijk, eindelijk ging ze liggen en slapen. In de avond ging dat weer hetzelfde. Maar ze sliep, en wij ook.

De verdere vakantie verliep eigenlijk prima. Sarah wilde niet in het campingbedje slapen, maar verder ging het goed. Ze sliep verder wel overal, tot in de rugdrager aan toe, heel hoog in de bergen. Ze at goed, zelfs het Oostenrijkse brood, dat toch heel anders is dan het onze. Ik had echt aan alles gedacht, was werkelijk niets vergeten. De baby-afdeling van de plaatselijke supermarkt had overigens alles precies hetzelfde als onze Albert Heijn, alleen met andere namen. Handig voor de volgende keer...

De terugweg iets anders aangepakt. Vier uur ’s middags weg. Natuurlijk ging Sarah na een half uur huilen en wilde ze doeat. Maar dat deden we maar niet dit keer. Om half negen, na heel wat afleidingsmanoeuvres, sliep ze, tot we thuis waren. Half twee ’s nachts. En daar sliep ze verder, wel weer tussen ons in.

Thuis heeft ze even moeten wennen, alleen slapen was wat moeilijk. Maar ook dat lukte uiteindelijk weer. We hebben het ontzettend fijn gehad, maar op vakantie gaan met een kindje kost mij ook wel behoorlijk wat bloed, zweet en tranen. En dan was dit nog maar Oostenrijk. Vaak zat hoor je, dat mensen met een baby naar de meest exotische oorden gaan. Hoe doen die lui dat, vraag ik me dan af? Afijn, wij zijn erg tevreden met onze gemaakte reisjes. Maar, met de kerst weer lekker naar Landal. Toch wel makkelijk.

Auteur: Masja
Foto's: Masja
Verschijningsdatum: vrijdag 29 augustus 2014