Nog nooit heb ik zo hard gehuild als die avond..

Nog nooit heb ik zo hard gehuild als die avond. Druk waren we, met inpakken voor de verhuizing en met foto's maken van alles wat niet meeging. Hier tussen dit alles speelde mijn zoontje van twee heerlijk met zijn dieren. "Kun jij dit beeld even opzij zetten dan kan ik een foto van het dressoir maken?" En ik zag uit mijn ooghoek dat mijn man netjes het bronzen beeld van 40 kilo ergens achter mij neerzette. En toen ik net een goede foto had gemaakt hoorde ik een harde bons en daarop volgde het hartverscheurende huilen van zoonlief. Daar lag hij op de grond met het beeld over zich heen. Alle alarmbellen gingen in mijn hoofd af. Eerst dat beeld weg en daarna kijken of er niks open is. Terwijl ik hem optilde schreeuwde ik om mijn man. Waarschijnlijk hoorde hij wel dat het heel serieus was want zo snel als toen heeft hij nog nooit gereageerd. Ondertussen zag ik al de nodige blauwe plekken opkomen rondom neus en ogen. " Doekjes, snel!" Waarop mijn man terugkwam met billendoekjes en niet de koude natte lappen die ik met mijn steno bedoelde. Op dat moment kwam oma binnen. Die snapte meteen wat er moest gebeuren. Dat gaf mij tijd om de schade op te nemen. 
- geen open wonden, check!
- hij is alert en aanspreekbaar, check!
- de blauwe plekken zitten alleen in het gezicht, check!

Maar wat ik niet kon zien was of er van binnen niets aan de hand was. En dit was toch wel mijn grootste angst. Dus meteen de huisartsenpost gebeld. "Nee mevrouw, hoor ik de assistente nog zeggen, als er geen uitwendige bloedingen zijn hoeft u niet langs te komen......." Maar dat beeld is echt heel zwaar en de blauwe plekken zitten naast zijn oog en daar moet toch even naar gekeken worden,toch? Stamelde ik. " Wat u wel kunt doen is hem om de twee uur wakker maken vannacht en als er iets veranderd dan kunt u langskomen." Totaal niet gerust hing ik op. Daarna volgde een enorme huilbui. Tranen van angst, zorg en schuldgevoel gleden over mijn wangen. Tot mijn zoontje mij op een gegeven moment een knuffel kwam geven. Dat leek mij de omgekeerde wereld dus toen stopte de tranen. Heel de nacht heb ik naast zijn bed gezeten, kijken of er iets alarmerends te zien was. Om de twee uur heb ik hem wakker gemaakt en gelukkig ging dat allemaal goed. Maar zo een onzekere nacht als deze heb ik nog nooit gehad. De volgende dag heeft mijn man ons meteen ingeschreven voor een cursus kinder EHBO. Later bleek dat zoonlief er niets aan heeft overgehouden. En het belangrijkste wat ik bij de cursus heb geleerd? Altijd naar je gevoel luisteren! En ook al hoop je dat er nooit meer zoiets gebeurd de volgende keer sta ik bij de huisartsenpost op de stoep als ik het niet vertrouw. 




Auteur: Tamara
Foto: mamaenmeer.be
Verschijningsdatum: 1 November 2015